Menu

Tatrzańskie Morskie Oko

Wśród tatrzańskich szlaków, ten do Morskiego Oka jest najbardziej znany i najbardziej oblegany. Niezależnie od pory roku zawsze znajdują się na nim turyści, podążający w kierunku górskiego jeziora położonego na styku Tatr Polskich i Słowackich.
Właściwy szlak do Morskiego Oka zaczyna się na parkingu w Palenicy Białczańskiej, ale żeby tam dojechać trzeba pokonać 25 kilometrów wśród pięknych górskich widoków. Nie jest to długa trasa, jednak w sezonie jej przejechanie graniczy niemal z cudem - kolejka do wjazdu na parking jest zwykle bardzo długa i na miejsce trzeba poczekać. Do samej Palenicy dojeżdżają z Zakopanego busy, więc swobodnie można zostawić samochód na parkingu w mieście i na szlak dostać się komunikacją "miejską". Tylko kilometr dalej znajduje się przejście graniczne ze Słowacją.
Morskie Oko jest według legend połączone z morzem. Znajduje się w Dolinie Rybiego stawu i jest jednym z najważniejszych, jeśli nie najważniejszym szlakiem w Tatrach. Jest  także największym jeziorem, znajdującym się w Tatrach. Otaczają go zewsząd wysokie góry, a trasa usiana jest pięknymi widokami. 
Nad samym jeziorem położone jest też schronisko. Pierwszy budynek stanął w tym miejscu jeszcze w roku 1874. 24 lata później budynek ten został całkowicie strawiony przez pożar, a prace nad kolejnym budynkiem ruszyły dopiero w roku 1907. Rok później budynek został oddany do użytku i od tamtego czasu właściwie w stanie nienaruszonym służy turystom i stanowi ciekawy element krajobrazu. Od roku 1945 budynek pozostaje w rękach rodziny Łapińskich: początkowo kierowane było przez Wandę i Czesława Łapińskich, później po ich śmierci kierował nim ich syn - Wojciech. Po jego przedwczesnej śmierci od roku 1985 budynkiem zajmuje się żona Maria wraz z córką - Patrycją i synem - Jakubem.
Dzisiejszy budynek schroniska składa się z dwóch części - starej i nowej. Stare schronisko nazywane również wozownią to obecnie najstarsze znajdujące się w Tatrach schronisko. Pełni funkcję noclegowni, mogąc pomieścić w sobie aż 43 osoby w wieloosobowych dormitoriach. Nowy budynek schroniska zapewne daje wiele wygód dodatkowych, dzięki remontom i zmianom wprowadzanym na przestrzeni lat. Pokoje dla 35 osób posiadają piękne, nieporównywalne z niczym widoki.
Morskie Oko od lat inspiruje. Nazwa, legenda, krajobraz, kultura - słowem wszystko, co wiąże się z tym miejscem ma też swój niezwykły wydźwięk również w literaturze i sztuce. 
Otwierając wyszukiwarkę i wpisując hasło "Morskie Oko" w wynikach graficznych otrzymamy niezliczoną wręcz ilość reprodukcji obrazów, rycin i zdjęć. Podobnie będzie przy wyszukiwaniu wierszy i opisów związanych z tym miejscem. 
Ja przytoczę jeden z wierszy, swój ulubiony...


Morskie Oko


I
Ponad płaszczami borów, ściśnięte zaporą
Ścian olbrzymich, co w koło ze sobą się zwarły,
Ciemne wody rozlewa posępne jezioro,
Odzwierciedlając w łonie głazów świat zamarły.

Stoczone z szczytów bryły, mchu pokryte korą,
Po brzegach rumowisko swoje rozpostarły;
Na nim pogięte, krzywe kosodrzewu karły
Gdzieniegdzie nagą pustkę w wianki swe ubiorą.

Granitowe opoki, wyniesione w chmury,
Rzadko tam żywsze blaski słoneczne dopuszczą...
I tajemnicze głębie kryje cień ponury.

Cisza - tylko w oddali gdzieś potoki pluszcza,
Lub wichry, przelatując nad zmartwiałą puszczą,
Swym świstem grozę dzikiej powiększą natury.

II
Tu myśl twórcza straszliwą pięknością wykwita:
Pięknością niezmierzonej potęgi i siły,
Co gromami na skałach rozdartych wyryta,
Świadczy dziś o przewrotach w łonie ziemskiej bryły.

Dziki zamęt! - Głazami zasłane koryta
Zdają się placem boju, gdzie niegdyś walczyły
Północne groźne bogi i krew ofiar piły
Z czary, która w jezioro upadła - rozbita.

Wszystko tu do ostrego tonu się nagina:
Poszarpane gór grzbiety, wody, co czernieją,
Skały, wiszące śniegi, zarośla, mgła sina...

Wszędzie surowa wielkość, przed którą maleją
Sny człowieka, co staje, jak mała dziecina,
Przed skamieniałą dawnych bogów epopeją!

III
Słońce, gdy na zachodzie złotą tarczę skłoni,
Purpurą zdobi jeszcze skał korony wierzchnie -
Tysiąc tęczowych świateł po szczytach się goni,
Tu zsinieje... tam ogniem zaświeci... znów zmicrzchnie;

A w dole na jeziora zamąconej toni
Odbity blask zakrwawią drżących wód powierzchnię,
Póki skrwawionej fali płaszcz mgły nie osłoni
I ostatni rumieniec wieczoru nie pierzchnie.

Wszystko zgasło... świat cały napełniony mrokiem...
Granitowe olbrzymy majaczeją w dali -
Rosną w bezmiar i kształty zmieniają przed okiem...

Mgła pokryła przepaści szarym swym obłokiem
I jezioro zniknęło... lecz słychać szum fali,
I z gór lecący potok wymowniej się żali...

IV
Noc króluje - na głowę kładzie gwiazd diadem;
Przez błękity przesiąka niepewna i drżąca
Jasność jeszcze skrytego dla oczu miesiąca;
Mgły ulatują w górę śnieżnych chmurek stadem.

Wszystko topnieje w świetle niebieskiem i bladem,
I ciemność nad otchłanią chwieje się wisząca.
Księżyc przez skał szczelinę wstał nad wodospadem,
Srebro leje i w przepaść wraz z falami strąca.

Z wolna cała kotlina z śpiących wód topielą
Wynurza się, jak obraz czarodziejskiej księgi...
Wybrzeża przeraźliwym odblaskiem się bielą,

Jakby pokryte zmarłych śmiertelną pościelą;
Czarne wody w płomienne rysują się pręgi,
Przypominając piekieł dantejskie okręgi.

V
O wielki poemacie natury! któż może
Iść w ślad za twych piękności natchnieniem wicczystem?
Kto uchwyci poranku wzlatującą zorzę
I zapali rumieńce na niebie gwiaździstem?

Kto wyrzeźbi kamienne wodospadu łoże?
Przemówi szumem fali, wichru dzikim świstem?
Srebrne chmurki zawiesi w szafirów przestworze
I odbije skał ostrza w wód zwierciadle czystem?

O wielki poemacie! ciebie tylko można
Odczuć i wielbić razem w drgnieniu serca skrytem,
Gdy pijąc wszystkie blaski, źrenica pobożna

W cichym zachwycie tryśnie źródłem łez obfitem,
Gdy na skrzydłach tęsknoty dusza leci trwożna
I nakrywa się własnych marzeń swych błękitem.


/Adam Asnyk "Morskie Oko"/



Niewielu wie, że Morskie Oko jest jednym z niewielu miejsc i jedynym na polskim Podhalu, które doczekało się własnej antologii. 32 wiersze o Morskim Oku, zebrane przez Wydawnictwo Literackie są niewątpliwie "perełką" nie tylko dla znawców literatury polskiej, ale i dla kochających to piękne i wyjątkowe miejsce.



więcej:tutajtutajtutaj
Przetarte szlaki
© 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone. Szablon stworzony z przez Blokotka